Hoe ik leerde om stress te omarmen en angst te accepteren

Een van de blijvende doelen van Sharp Gym, was dat ONZE gym je een leven geeft dat de moeite waard is om te leven. We willen dat onze leden met hun fitheid ook echt iets gaan DOEN. We vinden het geweldig als je 5 kilometerlopen en marathons doet, Spartan Races en Strongman wedstrijden, of die “bucket list” dingen zoals parachutespringen en Gran Fondos. We kunnen je voor al die dingen klaarstomen. Dat betekent niet dat die dingen niet eng zullen zijn. Doe je dit weekend de 100 km fietstocht, dan beginnen de zenuwen waarschijnlijk te kriebelen rond… wacht… waaaaaaaait… nu.

Hier is hoe ik heb geleerd om de enge dingen te omarmen, stress te accepteren en een beter leven te leiden.

Ten eerste: begrijp dat je lichaam geen verschil maakt tussen angst en opwinding. Ze voelen hetzelfde aan. Wanneer je voor een evenement nerveus begint te worden, vraag jezelf dan af: “Ben ik echt bang, of ben ik gewoon opgewonden?”

Als volwassenen zijn we niet vaak opgewonden. De standaardreactie van ons lichaam op een hogere bloeddruk, een verhoogde hartslag en een adrenalinestoot is angst. Daarna belanden we in een neerwaartse spiraal en worden we bang op momenten waarop we juist opgewonden zouden moeten zijn.

Coach Ray vertelde me ooit iets dat ik nooit ben vergeten. Tijdens de CrossFit Open stond ik voor een zeer zware barbell, vlak voor een onderdeel met zoveel mogelijk clean-and-jerks. Hij hurkte naast me terwijl de klok afliep en zei: “Het is net als je kerstcadeaus openmaken!” Ik herhaal dat nu tegen mezelf voor het begin van elke grote training of elk evenement.

Ten tweede: weet dat de aanloop erger is dan het evenement zelf.

Onze angst voor wat er zou kunnen gebeuren staat altijd ver buiten verhouding tot wat er werkelijk gebeurt. Ons reptielenbrein neemt het over, onze gedachten gaan naar het slechtst denkbare scenario, en we lopen drie dagen voor het evenement op topsnelheid van onze hartslag. Tegen de tijd dat het evenement echt begint, zijn we al uitgeput van het steeds opnieuw afspelen van alle mogelijkheden. We hebben het hele evenement, met elke denkbare ramp erbij, al 78 keer in ons hoofd doorlopen!

Wachten, twijfelen, anticiperen: het is altijd erger dan het gewoon te doen. Als je zelf kunt kiezen wanneer je aan Het Moeilijke Ding begint, begin er dan nu mee. Sla het moeilijke deel over.

Ten derde: plaats het evenement in perspectief. Zal je je dit over een jaar nog herinneren?

Zo niet, dan is het de stress niet waard.

Als je het je over een jaar WEL nog zal herinneren, dan is het ECHT de moeite waard om te doen.

Het leven is een reeks momenten. Ik grap vaak dat “angst mijn cardio is.” Het zijn deze uitschieters, niet het dagelijkse ritme van ontbijten en je scheren, die je verhaal vormen. Elk verhaal zonder deze momenten is saai. Geloof iemand die zijn brood verdient met het vertellen van verhalen: elke keer dat je een pijnlijke breakup doormaakt, elke keer dat je jezelf kapotrijdt op een steile klim, elke keer dat je de hele nacht wakker ligt van angst, het zijn allemaal verhalen die later iemand anders zullen helpen. Uiteindelijk zijn dit de dingen die het meest tellen. Omarm ze.